| مقدمه و هدف: اختلالات روانتنی طبقهای از اختلالات روانی هستند که ریشه روانی دارند ولی در بعد جسمانی تظاهر پیدا میکنند. عوامل شناختی و دلبستگی در بروز آنها نقش دارند. بنابراین پژوهش حاضر با هدف مطالعه نقش میانجی انعطافپذیری شناختی در رابطه سبکهای دلبستگی و اختلالات روانتنی در یک جمعیت بالینی انجام شد. روش کار: روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری، 180 مراجعه کننده با اختلال روانتنی در کلینیک روانپزشکی در شهر اصفهان در سال 1403 بود. ابزارهای پژوهش پرسشنامههای سبکهای دلبستگی بزرگسال کولینز و رید، شکایات روانتنی (PCS) و انعطافپذیری شناختی (CFI) بودند. دادهها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و مدلیابی معادلات ساختاری و نرم افزار SPSS و Smart PLS تحلیل شدند. یافتهها: سبکهای دلبستگی ایمن و دوسوگرا با اختلالات روانتنی رابطه معنیداری داشتند (0/01>p). اما سبک دلبستگی اجتنابی با اختلالات روانتنی رابطه معنیداری نداشت (p>0/05). انعطافپذیری شناختی تأثیر مستقیم و منفی معنیداری روی اختلالات روانتنی داشت (0/01>p). نتایج تحلیل مسیرها نشان دادند که انعطافپذیری شناختی روی رابطه سبکهای دلبستگی ایمن و اجتنابی با اختلالات روانتنی نقش میانجی داشت (0/01>p). اثر غیرمستقیم سبک دلبستگی دوسوگرا روی اختلالات روانتنی از طریق انعطافپذیری شناختی معنیداری نبود(p>0/05). نتیجهگیری: نتایج پژوهش بر اهمیت ارتقای انعطافپذیری شناختی و بهبود دلبستگی ایمن در مداخلات روانشناختی برای کاهش اختلالات روانتنی تأکید میکند. توانایی شناختی و کیفیت روابط بینفردی اولیه فرد، نه تنها روی سلامتروانی تأثیر میگذارند، بلکه شدت علائم روانتنی را نیز تعدیل میکنند و در برنامههای پیشگیری و درمان اختلالات روانتنی نقش اساسی دارند. |
| بازنشر اطلاعات | |
|
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |