| مقدمه و هدف: ردیابی شاخصهای وابسته به بیماریهای قلبی عروقی مانند متالوپروتئینازها (MMPها) و مهارکنندههای بافتی آنها (TIMPها) میتواند در پیشبینی ابتلا به این بیماریها مؤثر باشد. هدف این مطالعه مقایسه تأثیر تمرینات هوازی و ترکیبی (هوازی و مقاومتی) بر برخی شاخصهای سلامت قلب در موشهای صحرایی نر بالغ بود. روش کار: 24 سر موش صحرایی نر بالغ (۱۸-۲۰ ماهه، ۳۰۰-۳۸۰ گرم، تهیه شده از انستیتو سرم سازی رازی مشهد) بهصورت تصادفی در سه گروه تمرین ترکیبی، هوازی و کنترل (هر گروه ۸ موش) تقسیم شدند. گروه ترکیبی به مدت هشت هفته و پنج روز در هفته، تمرینات هوازی (دویدن روی تردمیل با شدت ۴۰-۶۰٪ سرعت بیشینه، ۶۰ دقیقه) و مقاومتی (بالا رفتن از نردبان با شدت ۴۰-۶۰٪ بار بیشینه، ۴۵ دقیقه) را در روزهای متناوب انجام دادند. ۴۸ ساعت پس از آخرین جلسه، بافت قلب برداشته شد و بیان ژنهای میوستاتین، MMP-2 و TIMP-2 با Real-Time-PCR سنجش شد. دادهها با استفاده از ANOVA و آزمون توکی در سطح معناداری 0/05 تحلیل شدند. یافته ها: کاهش معنادار بیان میوستاتین و MMP-2 در هر دو گروه تمرینی نسبت به گروه کنترل مشاهده شد (0/01>p). کاهش MMP-2 در گروه ترکیبی نسبت به گروه هوازی نیز معنادار بود (0/01>p). بیان TIMP-2 در هر دو گروه تمرینی نسبت به کنترل افزایش معنادار داشت (0/01>p) و این افزایش در گروه ترکیبی نسبت به گروه هوازی نیز معنادار بود (0/01>p). نتیجهگیری: یافتهها نشان میدهد که تمرین ترکیبی در مقایسه با تمرین هوازی، تأثیر بیشتری در بهبود شاخصهای سلامت قلب دارد. با این حال، برای نتیجهگیری قطعی، مطالعات گستردهتری مورد نیاز است. |
| بازنشر اطلاعات | |
|
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |