، نرگس رسولی2
| مقدمه و هدف: اختلال استرس پس از سانحه با نقایص شدید در خودتنظیمی هیجانی و سطوح بالای خشم همراه است که پاسخ به درمان را دشوار میسازد. این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی درمان یکپارچه فراتشخیصی بر بهبود خودتنظیمی هیجانی و کاهش خشم در بیماران مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه انجام شد. روش کار: این مطالعه نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون-پیگیری (دو ماهه) با گروه گواه انجام شد. با نمونهگیری هدفمند، 30 بیمار مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه انتخاب و بهصورت تصادفی در گروههای آزمایش (15 نفر) و گواه (15 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش پروتکل 8 جلسهای درمان یکپارچه فراتشخیصی را به صورت گروهی دریافت کرد. دادهها با استفاده از پرسشنامه تنظیم هیجان گراس و جان (2003) و پرسشنامه چندبعدی خشم سیگل (1986) در سه مرحله گردآوری و با استفاده از تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر با نرمافزار SPSS.v26 تحلیل شدند. یافته ها: نتایج تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر اثر تعامل معنادار زمان × گروه را برای خودتنظیمی هیجانی (246/20=F؛ 0/05>p ) و خشم (359/80=F؛ 0/05>p) نشان داد. آزمونهای تعقیبی بونفرونی حاکی از بهبود معنادار گروه آزمایش در پسآزمون نسبت به پیشآزمون در هر دو متغیر بود (0/05>p) و این بهبود در مرحله پیگیری دو ماهه نیز پایدار باقی ماند (0/05>p) درحالیکه گروه گواه تغییر معناداری را تجربه نکرد. نتیجهگیری: یافتهها نشان میدهد درمان یکپارچه فراتشخیصی مداخلهای مؤثر برای بهبود خودتنظیمی هیجانی و کاهش خشم در بیماران مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه است. گنجاندن این رویکرد در خدمات بالینی میتواند به مدیریت چالشبرانگیزترین علائم هیجانی این اختلال کمک کند. |
| بازنشر اطلاعات | |
|
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |