fa تأثیر تمرین تناوبی فزآینده و شرایط کاهش اکسیژن در محیط کم فشار شبیه ساز ارتفاع بر تغییرات وزنی و عملکرد استقامتی موش صحرایی نر در پی سه هفته کاهش بار تمرینی علوم پزشکی / پزشکي ورزشي Medical Sciences / Sports Medicine پژوهشي Research <table align="left" cellpadding="0" cellspacing="0" hspace="0" vspace="0"> <tbody> <tr> <td style="padding-top:0cm;padding-right:9.0pt;padding-bottom:0cm;padding-left:9.0pt;vertical-align:top;"><strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">مقدمه و هدف:</span></span></strong> <span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">سازگاری با ارتفاع به عنوان تمرین مکمل برای افزایش سطح آمادگی و قابلیت&shy;های فیزیولوژیکی مورد توجه ورزشکاران است. تحقیق حاضر، به تعیین تأثیر تمرین تناوبی فزآینده در شرایط کاهش اکسیژن در محیط کم فشار شبیه ساز بر تغییرات وزنی و عملکرد استقامتی موش&shy;ها در یک دوره کاهش بار تمرینی سه هفته&shy;ای پرداخته است</span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:13.0pt;">.</span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"></span></span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">روش کار:</span></span></strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> تعداد </span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">35 موش صحرایی ویستار نر چهار هفته&shy;ای با میانگین وزنی 9</span></span><span style="font-family:cambria,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">&plusmn;</span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">81 گرم به طور تصادفی به گروه&shy;های کنترل (10 موش) و تمرین (25 موش) تقسیم شدند. گروه تمرین پس از دو هفته آشنایی با محیط در پایان دوره 6 هفته&shy;ای تمرین تناوبی فزآینده (5 جلسه در هفته، هر جلسه 30 دقیقه و با سرعت 15 تا 70 متر بر دقیقه)، به گروه&shy;های سه هفته&shy;ای هایپوکسی، کاهش بار تمرین (</span></span><span dir="LTR">taper</span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">)،</span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> کاهش بار- هایپوکسی </span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">و ادامه دهنده تمرین تناوبی فزآینده تقسیم شدند. تغییرات وزن و عملکرد استقامتی گروه&shy;ها مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته&shy;های پژوهش با استفاده از آنالیز واریانس یک&shy;طرفه و آزمون توکی در سطح 05/0</span></span><span dir="LTR">p</span><span dir="LTR"><span style="font-size:11.0pt;">&le;</span></span> <span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.</span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"></span></span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">یافته‌ها:</span></span></strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"> نتایج نشان داد زمان واماندگی گروه&shy;های هایپوکسی و کاهش بار- هایپوکسی در مقایسه با گروه تمرین تناوبی فزآینده، افزایش معنی&shy;دار 59/30% و 08/37% دارند (001/0</span></span><span dir="LTR"><span style="font-size:12.0pt;">p</span></span><span dir="LTR">=</span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">). در آزمون عملکرد نیز گروه کاهش بار- هایپوکسی بهترین عملکرد را نسبت به گروه تمرین نشان داد که این افزایش معنی&shy;دار بود (002/0</span></span><span dir="LTR">p=</span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">). با ادامه تمرین نیز افزایش معنی&shy;داری در وزن تمامی گروه&shy;ها مشاهده شد (001/0</span></span><span dir="LTR">p=</span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">).</span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"></span></span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه‌گیری:</span></span></strong> <span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;">بکارگیری شرایط کمبود اکسیژن و روش کاهش بار تمرین اثر مثبتی بر عملکرد، ظرفیت استقامتی و زمان رسیدن به واماندگی دارد و هر دوی این شرایط باهم نیاز به بررسی بیشتری دارد.</span></span><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:12.0pt;"></span></span></td> </tr> </tbody> </table> <div style="clear:both;"></div> <table align="left" cellpadding="0" cellspacing="0" hspace="0" vspace="0"> <tbody> <tr> <td align="left"><strong>Introduction</strong><strong>:</strong> Adaptation to attitude is a complementary exercise to increase athletes&#39; fitness and physiological performance. The present study investigated the effect of high intensity interval training at the hypobaric hypoxia conditions on weight changes and endurance performance test in rats following a three-weeks tapering period.<br> <strong>Materials</strong><strong> and Methods</strong>: In this experimental study, 25 males four weeks age Wistar rats with average weight (81&plusmn;9 g) were randomly divided in two groups, exercise and control. Exercise group after the end of 6 weeks high intensity interval training (HIIT) (5 days per week, 30 minutes per session and at a speed of 15 to 70 meters per minute) divided into HIIT, Hypoxia, Taper and hypoxia with taper groups for 3 weeks. Weight changes and Endurance Test Performance were evaluated on the end of weeks. Analyzed is done with one-way ANOVA and TUKEY test at p<0.05.<br> <strong>Results:</strong> The results showed that there are significant differences (p&le;0.05) in fatigue times in hypoxic and taper-hypoxia groups with interval training group, respectively, 30.59 and 37.08. (p=0.001). Also, taper-hypoxic group showed the best performance to compare HIIT and control groups, that was increase significantly (p=0.001).<br> <strong>Conclusion:</strong> It seems that use of hypoxic training program and taper techniques have a positive effect on endurance performance and time to exhaustion however the use taper with hypoxia condition need to be evaluated in combination.</td> </tr> </tbody> </table> <div style="clear:both;"></div> کاهش اکسیژن, محیط کم فشار, تمرین تناوبی فزآینده, کاهش بار تمرین Hypobaric hypoxia, Interval training, Taper 234 243 http://journal.jmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-366-1&slc_lang=fa&sid=1 shadmehr mirdar شادمهر میردار shadmehr.mirdar@gmail.com 10031947532846003268 10031947532846003268 No Professor of Exercise Physiology, Faculty of Physical Education and Sport Science, University of Mazandaran, Babolsar, Iran استاد فیزیولوژی ورزشی، گروه فیزیولوژی فعالیت ورزشی، دانشکده تریبت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران saber niazi صابر نیازی 10031947532846003269 10031947532846003269 Yes PhD Student of Neuromuscular Exercise Physiology, Department of Exercise Physiology, Faculty of Physical Education and Sport Science, Kharazmi University, Tehran, Iran دانشجوی دکتری فیزیولوژی فعالیت ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران atiyeh gholizadeh karam عطیه قلی زاده مقدم gholizade.atiye@gmx.com 10031947532846003270 10031947532846003270 No . PhD Student, Exercise Physiology, Exercise Physiology, Faculty of Physical Education and Sport Science, University of Mazandaran, Babolsar, Iran دانشجوی دکتری فیزیولوژی فعالیت ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران reza azzar رضا بذار reza.bazzar65@yahoo.com 10031947532846003271 10031947532846003271 No MSc Student of Physiology, Exercise Physiology, Faculty of Physical education and Sport Science, University of Mazandaran, Babolsar, Iran دانشجوی کارشناسی ارشد فیزیولوژی فعالیت ورزشی محض، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران